درس گفتار ها پیرامون تشیع و نقش تاریخی امامان شیعه (ع)
قابل توجه دانشجویان درس تاریخ امامان شیعه
واژه ی « شیعه » از ریشه ی « شیع » به معنای فرقه، گروه، پیروان، یاران، هواداران، امت، دوستان، همکاران، تقویت کنندگان و اشاعه دهندگان آمده است.
واژه ی شیعه مفرد است، اما به یکسان بر تثنیه، جمع و نیز مذکر و مؤنث اطلاق می شود. این واژه و برخی مشتقات آن بارها در قرآن کریم به صورت های گوناگون آمده است. ظاهراً همهی آنها در معنای لغوی خود به کار رفته اند. بنابراین، شیعه به لحاظ لغوی، بر فرد یا جماعتی اطلاق می شود که از فرد دیگری پیروی یا او را همراهی یا با او همکاری کند، یا اسباب نیرومندی او را فراهم سازد یا کیش و آئین او را رواج بخشد. شیخ مفید (۳۳۶ – ۴۱۳ ق.) معتقد است معنای دقیق تشیّع صرف پیروی از شخص متبوع نیست، بلکه پیروی همراه با گرایش درونی و توأم با اخلاص است. واژه ی شیعه چنانچه به نحو مطلق یا همراه با الف و لام معرفه و صورت غیر مضاف بیان گردد فقط بر پیروان امام علی(ع) یعنی جمع پرشماری از مسلمانان که در برخی باورهای متفاوت از (اهل سنت) می اندیشند، اشاره دارد.
